Midden in een concert op de Oude Markt in Enschede kreeg Nicolas een hersenbloeding. Tijdens zijn herstel leerde hij dat beter worden iets anders is dan teruggaan naar vroeger. Met zijn nalatenschap aan de Hersenstichting wil hij bijdragen aan onderzoek en perspectief voor anderen.
‘JE KUNT WAT JE IS OVERKOMEN EEN PLEK GEVEN. EN DAN ONTSTAAT ER WEER PERSPECTIEF’
Alles werd zwart. Meer herinnert Nicolas zich niet van het moment dat hij na zijn eerste aankondiging bij een concert terugliep naar zijn stoel op het podium. ‘Het volgende wat ik weet, is dat ik in de ambulance zat.’
Geen filter meer
Na zijn hersenbloeding in 2019 wilde Nicolas vooral vooruit. Hij stopte met roken en drinken en wandelde dagelijks kilometers. Snel weer aan het werk gaan bleek echter te optimistisch. ‘Iedereen wil weer terug. Maar je hebt echt tijd nodig.’ Emoties kwamen ook ineens harder binnen. ‘Je hebt geen filter meer voor wat binnenkomt. Maar ook niet voor wat eruit gaat.’ Soms werd hij ’s nachts huilend wakker, zonder te weten waarom. Ook dát hoort bij herstel, net als ontdekken wat nog lukt. ‘Het zou mij dierbaar zijn om dat verhaal van hoop en toekomst een plek te geven.’
Durven opstaan
Jarenlang werkte Nicolas in de cultuurwereld, de laatste jaren als directeur van een operagezelschap. ‘Ik heb er te hard gewerkt en niet goed op mezelf gelet.’ Nu staat hij er anders in: ‘Misschien is geluk wel het belangrijkste in het leven. En dat kan in een heel andere hoek zitten dan op je werk.’ Toch is theaterman Nicolas weer volop aan het werk. Dat is niet vanzelfsprekend, na een hersenbloeding op een podium. ‘Het duurt wel even om dat weer te durven nadat je ziek bent geweest. Om te durven opstaan. Ook voor zijn partner veranderde alles. ‘Het is misschien voor m’n naasten nog lastiger dan voor mezelf.’ Herstel begint volgens Nicolas bij accepteren. ‘Ik geloof sowieso niet in loslaten, maar ik geloof wel dat je dingen anders vast kunt houden.’
Gewoon pech
Nicolas en zijn partner collecteren al jaren voor de Hersenstichting. Nalaten bij hun testament was de logische volgende stap. Ook de dood van een jong meisje uit zijn omgeving speelde daarbij mee. ‘Hoe kan een hersenbloeding jonge mensen overkomen die niet te zwaar zijn, niet hebben gerookt of alcohol hebben gedronken, maar kennelijk gewoon pech hebben? Ik vind het belangrijk dat daar onderzoek naar wordt gedaan.’
Wat hij wel weet: er kan ook toekomst zijn na een hersenbloeding. ‘Je kunt wat je is overkomen een plek geven. En dan ontstaat er weer perspectief.’
